Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi
Karar tarihi : 26/02/2016
Suç: Taksirle yaralama
Hüküm: TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2, 4. maddeleri uyarınca mahkumiyet
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın idaresindeki araçla gece vakti aydınlatmanın olduğu yerleşim içi tek yönlü üç şeritli yolda seyir halinde iken, dönel kavşakta sola dönüş yapmak için manevra yaptığı sırada, aynı istikamette sol arkasında seyir halinde olan katılan ...'in idaresindeki araçla çarpışması neticesinde, ... ve aracında yolcu olarak bulunan Ömür'ün basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde, ...'un ise kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralandığı olayda, asli kusurlu olan sanığın mahkumiyetine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sanığın kusurunun olmadığına ilişkin ve sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 08/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.