Mahkemesi:Asliye Ceza Mahkemesi
Suç: Taksirle yaralama
Hüküm: TCK’nın 89/4, 62, 50/4, 50/1, 52/2-4, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
15.08.2014 günü saat 08.00 sıralarında, yedi metre genişliğinde düz kuru asfalt yolda, meskun mahal dışında, sanık sürücü ...’ın sevk ve idaresindeki kamyonet ile Konya ili istikametinden Afyonkarahisar istikametinin 18. km’sine geldiği esnada aracının sağ ön kısmıyla önünde aynı istikamete seyir halinde olan ...’un sevk ve idaresindeki kamyonetin sol arka kısmına çarpması ve çarpmanın etkisi ile ... idaresindeki kamyonetin takla atarak yoldan çıkması neticesinde sanığın asli kusurlu olarak ...‘un aracında bulunan ...‘ın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir, ...‘un basit tıbbi müdahale ile giderilemez, yüzde sabit iz kalacak, ...‘ın basit tıbbi müdahale ile giderilemez, kemik kırığının hayat fonksiyonlarına orta 3. derece etkisi olacak şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi yerine 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinin uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, eksik inceleme ile karar verildiğine, verilen adli para cezasını ödeyecek ekonomik durumunun bulunmadığına dair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Sanık hakkında hükmedilen süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,
Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 2 ile numaralandırılan 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4 delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 605 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,” ibresinin eklenmesi ile hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 16.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.