Mahkemesi :Ceza Dairesi
Dava: Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat
Hüküm: İstinaf başvurusunun esastan reddi
Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hükme yönelik, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 15.12.2016 tarihli, 2016/230 Esas, 2016/277 Karar sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddine" ilişkin karar davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Tazminat talebinin dayanağı olan Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/149 Esas – 2015/375 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının kasten öldürmeye yardım ve teşebbüs suçlarından 09.04.2012 – 10.03.2015 tarihleri arasında 2 yıl 11 ay gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda kasten öldürmeye yardım suçundan beraatine hükmedildiği kasten öldürmeye teşebbüs suçuna ilişkin eylemin kasten basit yaralama suçunu oluşturduğu gerekçesi ile 3 ay 10 gün hapis cezasına hükmedilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildi, beraat hükmünün 15.02.2016 tarihinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 18.11.2015 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla;
Davacının 04.10.2016 tarihli ıslah talebine göre 28.452 TL maddi, 250.000 TL manevi tazminatın tahliye tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece 10.000 TL maddi, 50.000 TL manevi tazminatın tahliye tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmesi üzerine davacı vekili ve davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesinde;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin davanın reddi gerektiğine, hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna ilişkin tüm, davacı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1- Maddi tazminatın davacının 04.10.2016 tarihli davalı vekilinin katılmadığı duruşmada yapmış olduğu ıslah talebinin davalı vekile tebliğ edildikten sonra kabul edilerek davacının hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karardaki mahkumiyet hükmü düşüldükten sonra 2 yıl 7 ay 20 gün tutukluluk süresi için hesaplanan 26.065 TL maddi tazminata hükmedilmesi gerekirken, dava dilekçesinde talep edilen 10.000 TL’nin maddi tazminat olarak hüküm altına alınması,
2- Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması,
Kanuna aykırı olup, davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 15.12.2016 tarihli, 2016/230 Esas, 2016/277 Karar sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddine" dair hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2. madde ve fıkrası uyarınca BOZULMASINA; bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/2. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için Osmaniye 2. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin de Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 18.10.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.