MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2018/2882 E., 2021/2119 K.
SUÇ : Taksirle Öldürme
HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak beraat
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca 14.800,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasıyla yeniden yapılan yargılama sonucu CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca sanığın beraatine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılanlar vekilinin temyiz isteği, sanığın mahkumiyetine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1.İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü, gece vakti, aydınlatmalı, meskun mahal dışı, üç şeritli, bölünmüş, asfalt Devlet karayolunda sanığın sevk ve idaresindeki dorse bağlı çekici ile yolun sağında bulunan fabrikadan çıkış yapıp orta şeritte 76 metre ilerledikten sonra arkadan gelen kapalı kasa kamyonetin ön kısımları ile sanığın aracının arka kısmından çarpması neticesinde 2.67 promil alkollü olarak araç kullanan kamyonet sürücüsünün hayatını kaybetmesi ile sonuçlanan olayda, tali kusurlu olduğu kabul edilen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.
2. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulü üzerine duruşmalı yapılan inceleme neticesinde; İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak "Olay günü ölen sürücü ...'ın 2.67 promil alkollü şekilde yönetimindeki araç ile seyrettiği üç şeritle bölünmüş yolda, hızını trafiğin gerektirdiği şartlara uydurmaması, önünde seyreden araçları güvenli ve yeterli bir mesafeden izlememesi ve yola gereken dikkati vermemesi nedeniyle, orta şeritte seyir halinde olan sanığın sevk ve idare ettiği kamyon ve kamyona bağlı römorka arkadan çarptığı, olayda ...'ın hayatını kaybettiği, sanığın aracının dönüş yaptığı yerden 72 metre sonra çarpmanın gerçekleştiği, sanığın bölünmüş yol üzerinde çarpma öncesinde çıkışını tamamen tamamlayarak yolun orta şeridinde seyir halinde olduğu, sanığın kazayı önleyici alabileceği herhangi bir tedbir bulunmadığı kabul edilmiş, olayda kusuru bulunmayan sanığın beraatı gerektiği" şeklindeki gerekçe ile sanığın beraatine karar verilmesi yönünde hüküm kurulmuştur.
IV. GEREKÇE ve KARAR
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Düzce 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
23.02.2026 tarihinde karar verildi.