MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI: 2024/5284 E., 2024/3783 K.
SUÇ: Taksirle öldürme
HÜKÜM: İstinaf başvurularının esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.
Sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
İlk Derece Mahkemesince kurulan sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3, 62/1, 53/6 ve 63/1. maddeleri uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 2 yıl süre ile geri alınmasına ve mahsuba ilişkin hükme yönelik sanık müdafiinin ve katılanlar vekillerinin istinaf istemlerine dayalı olarak yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; sanık hakkında olası kastla öldürme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması gerekirken, sanığın bilinçli taksirle öldürme suçundan cezalandırılmasına karar verilerek, suç vasfında yanılgıya düşüldüğüne, kabul ve uygulamaya göre temel cezanın üst sınırdan tayin edilmemesinin hukuka aykırı olduğuna, re'sen gözetilecek diğer nedenlerle de hükmün bozulması istemine ilişkindir.
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; dinlenilmesi talep edilerek hazır edilen tanıkların beyanları alınmadan ve kusur durumuna ilişkin raporlar arasındaki çelişkiler giderilmeden, etkin ve etkili bir yargılama yürütülmeksizin, varsayıma dayalı yetersiz gerekçelerle eksik araştırma ve inceleme neticesinde sanık hakkında mahkûmiyet kararı verildiğine, alkol miktarı ve hız tespiti hatalı şekilde belirlenerek, koşulları oluşmadığı hâlde sanık hakkında bilinçli taksir hükmünün uygulandığına, 5237 sayılı TCK'nın 22/6. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaksızın hüküm kurulmasının hukuka aykırı olduğuna ve re'sen gözetilecek diğer nedenlerle de hükmün bozulması istemine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanık sürücü ...'ın, sevk ve idaresindeki otomobil ile 19.12.2023 tarihinde gece vakti saat 01.35 sıralarında, açık havada, aydınlatması mevcut ve azami hız limitinin 140 kilometre/saat olarak belirlendiği yerleşim yeri dışında, bölünmüş, toplam 14,4 metre genişliğindeki dört şeritli, asfalt kaplama, yüzeyi kuru, yatay güzergâhı düz, düşey güzergâhı eğimsiz, görüşe engel bir durumun ve yol sorununun bulunmadığı otoyolda, ön yolcu koltuğunda arkadaşı ... ve arka yolcu koltuğunda oturan arkadaşı ... ile birlikte Edirne istikametinden Ankara istikametine doğru en sağ şeridi takiben beyanına göre 120 kilometre/saat hızla seyir hâlindeyken, ön ilerisinde yolun sağdan ikinci şeridini takiben ilerleyen sürücü ... yönetimindeki kamyonu geçmek için dikkatsiz biçimde sola doğru manevra yaptığı esnada, otomobilin sağ ön kısımlarıyla kamyonun sağ arka kısımlarına çarpması ve devamında da kontrolünü kaybederek yolun sol bariyerlerine çarpıp, takla atması sonucu otomobilde yolcu olarak bulunan ... ve ...'ın öldüğü, kazadan 34 dakika sonra saat 02.09'da alkolmetre cihazıyla yapılan ölçümde sanığın 0,91 promil alkollü olduğunun tespit edildiği, kazadan 1 saat 34 dakika sonra saat 03.09'da hastanede yapılan muayenesinde ise sanığın kanında 1,695 promil alkol saptandığı, ayrıca 23.05.2024 tarihli Jandarma Komutanlığınca hazırlanan hız tespiti raporuna göre otomobilin olay günü saatte ortalama yaklaşık 178,63 kilometre hız yaptığının belirlendiği, kaza anından önce kameraya yansıyan görüntülerden de sanığın birden fazla ani şerit değişiklikleri yaparak, makas atmak tabir edilen şekilde ilerlediğinin anlaşıldığı, sonuç olarak Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin 26.06.2024 tarihli raporunda da vurgulandığı üzere, kazanın oluşumunda sanığın asli ve tam kusurlu olup, olaydan önce alkol alması, ortalama hız sınırının yüksekliği ve aracıyla seyir hâlindeyken makas hareketleri göstermiş olması nedeniyle eyleminde bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.
İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE VE KARAR
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.04.2025 tarihinde karar verildi.