B O Z M A Ü Z E R İ N E
MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2024/425 E., 2024/660 K.
SUÇ : Taksirle yaralama
HÜKÜM : Hükmün açıklanması ile mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Düzeltilerek Onama
Sanık hakkında Dairemizin bozma kararı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde sanık müdafii temyizi yönünden 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 22/3, 62, 51/1-3, 53/6 maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün erteli hapis cezası ile cezalandırılmasına, 2 yıl denetim süresine tabi tutulmasına, sürücü belgesinin 1 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Dairemizin 17.02.2020 tarihli kararıyla, sanığın CMK'nın 196/2. maddesine aykırı şekilde yapılan sorgusuna dayalı olarak yokluğunda mahkumiyet kararı verilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması sebebiyle hüküm bozulmuş, bozma üzerine mahkemece sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 22/3, 62, 53/6 maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 1 yıl süre ile geri alınmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası gereğince 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 06.09.2021 tarihinde kesinleşmesine müteakip, sanığın denetim süresi içinde 04.08.2023 tarihinde trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediği sabit kabul edilerek mahkumiyetine karar verildiği ve anılan kararın 17.11.2023 tarihinde kesinleştiği, ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına, 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 22/3, 62, 53 maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzeltilerek onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; uzlaştırma hükümlerinin uygulanmadığına, kusur tayinine, sonuç cezaya etki eden ve sanığın lehine olan hükümlerin gözetilmediğine vesaire ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 214 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın olay günü yerleşim yeri içinde, iki şeritli, bölünmüş, düz, eğimsiz, hız limitinin 50 km/s olduğu, asfalt kaplama, aydınlatmalı yolda, gece vakti seyir halindeyken kendisi ile aynı istikamette önünde seyreden motosiklete çarpması şeklinde meydana gelen ve iki kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanması ile neticelenen olayda; asli kusurlu bulunan sanık hakkında taksirle yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE ve KARAR
Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2020 tarihli ve 2018/12-399 Esas-2020/154 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendindeki "failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı" gerekçesine dayanılamayacağının ve taksirli suçlarda TCK'nın 53/1-2-3 maddelerinde düzenlenen hak yoksunluklarının sanık hakkında uygulanamayacağının gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, açıklanan nedenle Tire 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi gereği hükmün ikinci fıkrasının birinci paragrafındaki "kastın ağırlığı" ibaresinin ve dördüncü paragrafının hükümden çıkarılması suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
04.03.2026 tarihinde karar verildi.