(2004 S. K. m. 1)
Dava: Mercii kararı müddeti içinde borçlu vekili tarafından temyiz edilmiş ve bu işle ilgili dosya mahallinden daireye 5.3.1976 tarihinde gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :
Karar: Alacaklı 25.7.1975 tarihinde icra memurluğuna başvurarak takip ettiği alacaktan 21.101,07 liranın borçlu tarafından ödenmesi için muhtıra tebliğini istemiş, icra memurluğunca talep reddedilmiştir. Alacaklı memur kararına karşı evvelce vezneye ödenen bir kısmın iadesi gerekip gerekmeyeceğine ilişkin olarak 26.6.1974 tarihinde merciice ittihaz olunan karar Yargıtay'ca 14.10.1974 tarihinde verilen kararla bozulması ve merciice bozmaya uyularak 14.5.1975 tarihinde yakınmanın kabulüne dair verilen karar muvacehesinde memurluk kararının yanlışlığından bahisle şikayet edilmiştir. Merciice konunun esası icnelenerek yalnız memurun re'sen bu şekilde karar alma yetkisi bulunmadığından bahisle yakınma kabul edilmiştir.
İcra memuru yasaların kamu düzeni ile ilgili olanlarını re'sen uygulamakla yükümlüdür. 1803 sayılı Af Kanunu bu tür sayılardan olup bu yasayı re'sen gözönünde tutularak uygulama yetkisine haizdir. Bu itibarla muhtıraya ilişkin ve muhtıra tebliğine ait alacak miktarı 1803 sayılı Af Yasasının 9. maddesi gözönünde tutularak esas alacağın ödeme tarihleri ve ve miktarı tespit edilip istenilen bu paranın gecikme cezası gerekirken yazılı nedenlerle işin esası tetkik edilmeden yakınmanın kabulüne karar verilmesi isabetsiz, borçlunun temyiz isteği yerinde olduğundan temyiz olunan mercii kararının İ.İ.Kanununun 366 ve H.Y.U Kanununun 428 nci maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 16.3.1976 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy