(466 S. K. m. 2) (YCGK 07.03.2000 T. 2000/8-44 E. 2000/48 K.) (YCGK 23.03.2010 T. 2009/1-256 E. 2010/57 K.)
Dava ve Karar: Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1- 466 sayılı Kanunun 2/1. maddesinde dava açma süresinin kesinleşmiş beraat kararının bizzat sanığa tebliği ile başlayacağının öngörülmüş olması ve kesinleşmiş beraat kararının davacıya tebliğ edildiğinin dosya içeriğinden anlaşılmaması karşısında, hükme gerekçe olarak gösterilen Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 2009/18238-11608 E.K ve 2008/13142 esas, 2010/1271 sayılı kararına dayanak Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07.03.2000 gün ve 2000/8-44-48 Esas sayılı kararından sonra, dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 gün ve 2009/256 Esas 2010/57 sayılı kararı ile davanın süresinde açıldığının kabulü ile yargılamaya devamla esas hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, söz konusu yasa hükmüne ve yargısal içtihatlara yanlış anlam verilerek yazılı gerekçe ile davanın süre yönünden reddine karar verilmesi,
2- Kabule göre de;
Davanın tümüyle reddedilmesi karşısında, davalı hazine yararına vekalet ücretine hükmedilmemesi,
Sonuç: Kanuna aykırı olup, davacının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14.01.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy