(5237 S. K. m. 52, 62, 66, 89) (5271 S. K. m. 223) (5320 S. K. m. 8)
Taksirle yaralama suçundan sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanıklar ... ve ... müdafii, sanık ... ile katılan vekili tarafından, sanık ...'nun beraatine ilişkin hüküm ise katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın ..... Müzikhol isimli işyerinin ortak ve yetkilileri oldukları, katılan ...'nın ise aynı işyerinde komi olarak çalıştığı, katılanın suç tarihinde işyerinde saat 00:30 sıralarında bir müşterinin sahnedeki sanatçıya göndermiş olduğu şampanyaları patlatırken, şampanyalardan bir tanesinin tıpasının fırlayarak katılanın sağ gözüne isabet ettiği, Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunun 07/09/2009 tarihli raporuna göre katılanın yaralanması sebebiyle yüzünde sabit iz kalacak ve sağ gözdeki görme kaybı meydana gelecek şekilde yaralandığı, işyerinin fiili işletmecisi konumunda olan sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın gerekli eğitimi vermemek ve gözetim ve denetim sistemi oluşturmamak suretiyle iş güvenliği önlemlerini almayarak kazanın oluşumunda asli kusurlu oldukları, sanık ...'ın kayınpederi olan sanık ...'nun ise işyerinin ortağı ya da işletmecisi olduğuna ve dolayısıyla kazanın oluşumunda kusurlu olduğuna dair delil bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;
1)Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem TCK’nın 89/1. maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç aynı Kanunun 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık zamanaşımına tabidir. Kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, beraatine karar verilen sanık hakkında zamanaşımını kesen en son işlem, 17/02/2010 tarihli sorgu olup, anılan tarihten itibaren 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımının inceleme tarihinden önce 17/02/2018 tarihinde gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince sanık hakkındaki kamu davasının DÜŞMESİNE,
2)Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince ise;
Sanıkların üzerine atılı taksirle yaralama suçu, TCK'nın 89. maddesinde hükme bağlanmış olup aynı maddenin 5. fıkrası gereğince, 1. fıkra kapsamı dışında bulunan bilinçli taksir hali hariç şikayete tabi olduğu, katılanın hükümden sonra bizzat dosyaya sunduğu 04/02/2016 havale tarihli dilekçeyle, sanıklar hakkındaki şikayetinden ayrı ayrı vazgeçtiğini belirttiği anlaşılmakla; vazgeçme hususunu içeren 18/08/2016 tarihli tebliğnamenin sanıklara usulüne uygun tebliğ edildiği ve vazgeçmeye yönelik itirazın bulunmadığı anlaşılması karşısında, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanıklar hakkındaki davaların, katılanın şikayetten vazgeçmesi nedeniyle ayrı ayrı TCK'nın 73/4. ve CMK'nın 223. maddeleri gereğince isteme uygun olarak DÜŞÜRÜLMESİNE, 22/01/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)