(5237 S. K. m. 52, 89)
Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık ... ve sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Dosya içeriğine göre; sanıklardan ...'in olay tarihinden önce belediye veterinerlik müdürlüğünün ihaleye çıkardığı belediye bünyesinde bulunan geçici bakım evinin bakım ve temizliği ve ilaçlanması ihalesini aldığı diğer sanık ...'nun da veterinerlik işleri müdürlüğünde kadrolu şöför olarak çalıştığı, olay tarihinde veterinerlik işleri müdürlüğüne yapılan bir ihbar üzerine suç mahallinde başıboş köpeklerin dolaşması üzerine sanık ...'nun sevk ve idaresindeki araçla olay yerine gittikleri ve olay yerine giderken de hasta köpekleri ve saldırgan köpekleri bayıltmak için silahları götürdükleri, katılanın arabanın ön koltuğunda oturduğu ve yanına da silahları koyduğu yolda hareket halindeyken 1. silahın patladığı ve bu sırada katılanın yaralandığı daha sonra koltukta bulunan 2. silahında patlaması sonucu silahta bulunan bayıltıcı şırınganın arabanın koltuğuna çarptığı koltuktan dönerek katılanın sol koltuk altına girmesi şeklinde meydana gelen ve sanıklardan ...'nun asli, ...'in ise tali kusurlu olarak, katılanın basit tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek ve hayati tehlike geçirecek şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;
1-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz incelemesinde;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın eksik inceleme, kusur durumuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,
2-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz incelemesinde;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur durumuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 04/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. (¤¤)