MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Beraat, mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
I-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;
Mahkemenin 19.07.2010 gün ve 2010/107-483 sayılı kararının sanığa 02.02.2011 tarihinde bizzat tebliğ edildiği ve kararın 10.02.2011 tarihinde temyiz edilmeksizin kesinleştiği, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 25.03.2011 tarihli yazısı ile sanık hakkında CMK'nın 231/5 maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı yönünden infazda tereddüt oluştuğundan bahisle CMK'nın 98.maddesi uyarınca karar verilmesinin istendiği, mahkemece 11.04.2011 tarihinde ek karar verildiği, ek kararın sanığa 20.04.2011 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın da 25.04.2011 tarihinde temyiz dilekçesi verdiği, 11.04.2011 tarihli ek kararın itirazı olanaklı kararlardan olduğu ve CMK’nın 264/1. maddesi uyarınca sanık yönünden yasa yoluna başvuruda ve mercide yanılmanın haklarını ortadan kaldırmayacağının anlaşılması karşısında; 5271 Yasanın 264/2. maddesi uyarınca itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkemeye, Mahkemesince iletilmek üzere dosyanın incelenmeden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,
II-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;
Sanık hakkında beraat kararı verilmesine rağmen, tekerrür nedeniyle hüküm kurulması,
Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından sanık ... ile ilgili tekerrür uygulamasına ilişkin kısmın çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
III-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesine gelince;
Hırsızlık eyleminin, inşaatta kullanımları gereği açıkta bırakılan demir direklere yönelik olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 142/1-e maddesi yerine,
TCK'nın 141/1. maddesi ile hüküm kurulması ve suçun gece vakti işlenmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından; sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin TCK’nın 63. maddesi gereği cezasından mahsup edilmemesi infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Mahkumiyet hükmünde, mükerrir olan sanık hakkında TCK’nın 58/6-7. maddesi gereğince “mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar şekilde infazdan sonra 2 yıl denetim süresi belirlenmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasındaki tekerrür uygulaması ile ilgili kısımdan “ayrıca sanığın infazdan sonra iki yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına” şeklindeki cümlenin çıkarılarak yerine “sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.04.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.