Hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından sanık ...’un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 143, 151/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 2 yıl 8 ay hapis ve 2.400 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/07/2010 tarihli ve 2010/309 esas, 2010/491 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 14/02/2014 tarih ve 2014/3496/11806 sayılı yazısı ile Kanun Yararına Bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/02/2014 tarih ve 2014/75871 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle incelendi.
MEZKUR İHBARNAMEDE;
Dosya kapsamına göre; sanık ... ile suçu birlikte işleyen diğer sanıklar ... ve ...’ın temyiz başvurusu üzerine, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 18/03/2013 tarihli ve 2012/17024 esas, 2013/5449 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, gerek soruşturma gerek ise yargılama aşamasında sanığın üzerine atılı suçu işlediğini kabul etmediğini beyan etmesi ve çalınan mazotun da ele geçirilememesi karşısında, içerikleri somut deliller ile doğrulanamayan ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun l35/6. maddesinde sayılan suçlara ilişkin olmayışları nedeniyle yasal delil olarak kabul olunamayacak iletişim tespit tutanaklarının yüklenen hırsızlık suçunun sanık tarafından işlendiğini kabul için yeterli sayılamayacağının gözetilmemesinde ve olay yeri tespit tutanağında müştekiye ait aracın "yakıt deposunun kapağının zorlanarak açıldığı" belirlemesinin yapıldığı, ancak aracın yakıt deposunda veya kapağında herhangi bir zarardan söz edilmediği ve müşteki tarafından da böyle bir iddianın ileri sürülmediğinin anlaşılması karşısında; sanığa yüklenen mala zarar verme suçunun ne şekilde oluştuğu kararda tartışılıp açıklanmadan, sanık hakkında mala zarar verme suçundan mahkumiyet hükmü kurulmasında isabet görülmediğinden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşılmış olmakla,
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:
Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.07.2010 gün ve 2010/309 Esas, 2010/491 sayılı kararı ile hükümlü ... ile aynı dosyada sanıklar ... ve ...hakkında hırsızlık suçundan TCK'nın 142/1 -b, 143/1, 151/1 ve 52/2 maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verildiği, kararın sanıklar ... ve ... tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 18.03.2013 gün ve 2012/17024 esas, 2013/5449 karar sayılı ilamı ile adı geçen sanıkların beraatlerine hükmedilmesi gerektiği düşüncesiyle lehe olarak bozulduğunu anlaşılması karşısında; sanıklar ... ve ... yönünden dosyayı esastan inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesinin sanık ... yönünden de konuyu değerlendirmesi yerinde olacağı kanaati ile işin incelenmesi Yüksek 2. Ceza Dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın anılan Daireye gönderilmesine, 01.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Full & Egal Universal Law Academy