Hırsızlık suçundan hükümlü ...'in, 765 sayılı TCK'nın 493/1-son ve 81/2-3. maddeleri gereğince 8 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.1999 tarih ve 1998/1137 esas, 1999/595 karar sayılı kararının Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 23.11.1999 tarih ve 1999/7005 esas, 1999/6942 karar sayılı ilâmı ile sonuç cezanın 8 yıl 1 gün hapis cezası olarak düzeltilip onanarak kesinleşmesini müteakip, karar tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın lehe hükümlerinin uygulanması talebi üzerine, adı geçen sanığın 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b ve 143. maddeleri gereğince 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair aynı Mahkemenin 23.01.2013 tarih ve 2012/814 esas, 2013/25 karar sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 05.11.2015 gün ve 94660652-105-45-11075-2015-22622/71554 sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 21.12.2015 gün ve 2015/370058 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,
MEZKUR İHBARNAMEDE;
Dosya kapsamına göre; Sanığın üzerine atılı eylemin müştekinin otomobilinin camını kırarak araç içinden hırsızlık suçu olduğu cihetle, 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olması karşısında, somut olayda sanığın eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında aynı Kanun'un 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar vermek suçunu da oluşturduğu, her ne kadar müşteki 16.06.1999 tarihli oturumda şikâyetçi olmadığını beyan etmiş ise de, 5237 sayılı TCK'nın 142/4. maddesinde "Hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlâli veya mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikâyet aranmaz. " şeklinde düzenleme yer aldığı, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9/3. maddesinde de "Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir." şeklinde düzenleme yer aldığı cihetle, 5237 sayılı TCK'ya göre şikâyete bağlı olmayan mala zarar verme suçunun da uyarlama yapılırken dikkate alınması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden, anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.
TÜRK MİLLETİ ADINA
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:
Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre; müştekinin, 16.06.1999 tarihinde yapılan duruşmada, şikâyetinden vazgeçtiğinin anlaşılması karşısında; 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 73/4 maddesi gereğince mala zarar vermek suçundan mağdurun şikâyetinin olmamasının davanın düşmesi sonucunu doğuracağı, 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun ile TCK'nın 142. maddesine ilave edilen 4. fıkrada yer alan “Hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlâli veya mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikâyet aranmaz.” şeklindeki düzenlemenin 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suç bakımından 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9/3. maddeleri uyarınca lehe olan yasanın tespiti sırasında değerlendirmeye alınamayacağı, bu nedenle Mahkemenin uygulamasında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından, ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.01.2013 tarih ve 2012/814-2013/25 karar sayılı kararında yer alan ve hükümlü ...'in hakkında hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince REDDİNE, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 08.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.