Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
Davacı, kredi kartı borcu nedeni , 4882 sayılı kanunun geçici 1. maddesine göre açtığı davanın sonuçlandığını, daha sonra çıkan ve kredi kartı borçlarının yeniden düzenlenmesini öngören 5464 sayılı yasanın gecici 4.maddesi gereğince yeniden bankaya baş vurduğunu, davalı bankanın, yasa hükmü gereği ödemesi gereken borç tutarı ve aylık taksitlerini fazla hesapladığını bildirerek, anılan yasa gereğince ödemesi gereken borç tutarının tespitini, fazla ödemelerin istirdadını istemiştir.
Davalı, davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece, davacının 4822 sayılı yasa gereğince menfi tespit talebi ile açtığı davanın sonuçlanarak kesinleştiği belirtilerek, kesin hüküm nedeni ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
01.03.2006 tarihinde yürürlüğe giren Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunun geçici 4. maddesinde: kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibariyle kendisine dönem sonu borcunu ödemesi için ihtar çekilmiş veya haklarında icra takibi başlatılmış yada 31.01.2006 tarihine kadar temerrüde düşmüş olan kredi kartı borçlularının altmış gün içerisinde kredi veren kuruluşa yasada öngörüldüğü şekilde müracaat ederek borçlarını taksitle ödemek istediklerini beyan etmeleri halinde düzenlenecek ödeme planını imzalamaları ve ilk taksidi peşin ödemeleri şartıyla son dönem borcu tamamen tahsil edilinceye kadar yıllık %18 faiz oranı üzerinden hesaplanacak borç tutarını icra takip dava masraf ve harçları vekalet ücreti ile birlikte onsekiz eşit taksitte ödeme hakkına sahip olacağı düzenlenmiştir.
Daha önce yine kredi kartı borçları ile ilgili olarak, 4077 sayılı yasaya 4822 sayılı yasa ile eklenen geçici 2. maddeden faydalananların, 5464 sayılı yasanın geçici 4. maddesinden faydalanamayacağına dair, bu yasada bir hüküm ve düzenleme bulunmamaktadır. O nedenle 4822 sayılı yasa ile getirilen geçici 2. madde kapsamında kalsa dahi, henüz borç tamamen ödenerek kapanmayan kredi kartı borçları hakkında da 5464 sayılı yasanın geçici 4. maddesinin şartları varsa uygulanmasının kabulü gerekir. Kredi kartı borçlusu olan davacının bu yasadan faydalanması, yasanın yayımlandığı tarihten itibaren 60 günlük süre içinde kredi kartı veren kuruluşa veya avukatına yazılı olarak müracaatına bağlı tutulmuştur. Bu durumda mahkemece kredi kartı borçlusunun yasada öngörülen sürede bankaya başvurusu olduğuna göre işin esasına girilerek , bu yasanın geçici 14. maddesine göre borcun belirlenip sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken , aksi düşüncelerle yazılı şekilde karar verilmesi iusul ve yasaya aykırı olup bozma gerektirir.
SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 22.5.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy