... vekili avukat ... ile 1-... vekili avukat ... ...2-... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... Tüketici Mahkemesinden verilen 29.12.2009 gün ve 380-528 sayılı hükmün davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.
K A R A R
Davacı, davalı-yüklenici ... tarafından diğer davalı ...’e satılan daireyi davalı ...’dan noterde yapılan 19.4.2004 tarihli gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi ile satın aldığını, satış bedelinin 30.000.TL’sini nakit olarak verdiğini, bakiyesi için toplam 18.000.TL senet verdiğini, taşınmazın süresinde tapu devrinin yapılmadığı gibi, senetlerin takibe konu edildiğini, ayrıca taşınmaz üzerinde yüklenici-davalı ...’in borcundan ötürü haciz şerhi bulunduğunu belirterek davalı ... ile yapmış olduğu sözleşmenin feshi ile bu davalıya ... olduğu bedellerin ve emlakçıya ödediği bedelin davalı ...’dan tahsiline, icra takibinden ötürü borçlu olmadığının tespitine, tapu masrafı olarak davalılara verdiği 950.TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2009 tarihinden itibaren 1.400,00 TL’ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri yada Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz yada karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir.
Davacı tarafından temyiz edilen bölüm (950.TL + 100.TL)
2010/9082-18184
karar tarihi itibariyle 1.400,00 TL yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427 maddesinin 2.fıkrası gereğince davacının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacının temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 28.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy