... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 7. Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 29.12.2011 gün ve 2010/792 2011/1193 sayılı hükmün davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.
K A R A R
Davacı, 28.08.2008 tarihli vekaletname ile davalının vekilliğini yaptığını, davalının kendisini haksız olarak azlettiğini, toplam 6.420,00 TL vekalet ücreti alacağının azil ihtarının tebliği tarihinden itibaren faizi ile davalıdan tahsilini istemiştir.
Davalı, davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece, davacının fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00'nin 7/5/2010 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, verilen karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.
14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK nun 440/III-1 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL’ye 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2011 tarihinden itibaren 1.540,00 TL.ye çıkarılmıştır. Anılan yasalarda derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyiz incelemesi sonucunda temyiz istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Bu durumda 1.1.2011 tarihinden sonra verilen ve 1.540,00 TL den az olan hükümlerin için temyiz yoluna başvurulamaz. Temyiz edilen bölüm 1.000,00 TL olup, hüküm tarihi 15.11.2011 olduğuna göre, 5236 sayılı HMK'nın 426.maddesi gereğince davalı tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibarıyla kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 20.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.