T.... Bankası A.Ş. vekili avukat ... ile 1-... vekili avukat ... 2-... aralarındaki dava hakkında... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 17.2.2010 gün ve 366-48 sayılı hükmün davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.
K A R A R
Davacı, davalı bankadan aldığı tüketici kredisinin taksitlerinin ödenmemesi nedeniyle hesabı kat edip icra takibi yaptıklarını bildirerek itirazın iptali ile icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiş,mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL’ye 5236 sayılı yasanın 19.maddesiyle eklenen ek madde 4.uyarınca 1.170.000.000 TL'ye çıkarılmıştır. Anılan yasalarda derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davacı tarafından temyiz edilen karar,reddedilen 211 TL faiz alacağı için davalı taraf yararına 1000 TL vekalet ücreti verilmesine yönelik olup,gerek reddedilen faiz alacağı,gerekse,ücreti vekalet tutarı karar tarihi itibarıyla 1.430 YTL yi geçmediğinden mahkemenin kararı da 17.2.2010 tarihli olduğundan HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427 maddesinin 2.fıkrası gereğince davacının temyiz hakkı bulunmamaktadır.O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle davacının temyiz dilekçesinin REDDİNE, 15.3.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy