... vekili avukat ... ile 1-..., 2-..., 3-..., 4-... vekilleri A. ..., 5-..., 6-..., 7-..., 8-... aralarındaki dava hakkında ... 9. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 1.11.2012 gün ve 251-375 sayılı hükmün davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.
K A R A R
Davacı, ıslah dilekçesiyle birlikte davalı ...’ten 725,83TL, davalı ...’dan 663,83TL, davalı ...’dan 1.610,37TL, davalı ...’dan 1.020,61TL, davalı ...’den 1.595,61TL, davalı ...’den 1.595,61TL, davalı ...’ten 658,45TL ve davalı ...’dan 1.020,62TL alacağın tahsilini istemiş, mahkemece 1.11.2012 tarihli kararla davanın kısmen kabul kısmen reddi ile, bilirkişi raporu doğrultusunda belirlenen 8.890,93TL alacağın 725,83TL’lik bölümünün davalı ...’ten, 663,83TL’lik bölümünün davalı ...’dan, 1.610,37TL’lik bölümünün davalı ...’dan, 1.020,61TL’lik bölümünün davalı ...’dan, 1.595,61TL’lik bölümünün davalı ...’den, 1.595,61TL’lik bölümünün davalı ...’den, 658,45TL’lik bölümünün davalı ...’ten ve 1.020,62TL’lik bölümünün davalı ...’dan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.
14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2012 tarihinden itibaren 1.690 TL’ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Her bir davalı tarafından temyiz edilen bölüm, karar tarihi itibariyle 1.690 TL’yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427.maddesinin 2.fıkrası gereğince davalıların temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalıların temyiz dilekçesinin REDDİNE, 16.1.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy