... vekili avukat ... ile Dindar Kılıçaslan aralarındaki alacak davası hakkında Adana 1. Tüketici Mahkemesinden verilen 9.11.2015 tarih ve 1023-1389 sayılı hükmün davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.
KARAR
Davacı vekili, davalının bankadan kredi kullandığını, bu kredi sebebiyle davalıdan 50 TL masraf alındığını, davalının bundan dolayı Yüreğir Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti’ne başvurduğunu bu başvuru sonucunda hakem heyeti 50 bedelin tüketiciye iadesine karar verdiğini, davalı karardaki miktarın hesabına iade edilmeden hemen önce banka aleyhine icra takibi başlattığını bu takibin sonucunda 131,32 TL’nin davalıya iade edildiğini, icra takibine girişildikten sonra davalı hesabına davacı banka tarafından yapılan masraf iadesinin haksız ve sebepsiz zenginleşmeye yol açtığını ileri sürerek 50 TL’nin davalıdan yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.
Mahkemece, uyuşmazlığın İlçe Tüketici Hakem Heyeti’nin görevine girdiği gerekçesiyle davanın HMK’nın 114/2 ve 115/2 maddeleri uyarınca görev nedeniyle dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiş karar davacı tarafça temyiz edilmiştir.
1-14/07/2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. Maddesi uyarınca 1.1.2015 tarihinden itibaren 2.080 TL’ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 23/02/2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davacı tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 2.080 TL’yi geçmediğinden HUMK’nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427. Maddesinin 2. Fıkrası gereğince davacının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olarak verilen karara ilişkin davacı temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenle davacının temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 08/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy