MAHKEMESİ:Ticaret Mahkemesi
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Davacı, dava dışı.. tarafından kendisine ve davalıya karşı İş Mahkemesinde açılan dava sonucunda verilen karar nedeni ile .. kendisine karşı 6. İcra Müdürlüğü’nün 2010/5995 sayılı dosyası ile icra takibi başlattığını, icra dosyasına ödeme yaptığını, davalının sözleşme gereğince bu borçtan kendisinin sorumlu olduğunu ileri sürerek , fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL’nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; daha sonra ıslah dilekçesiyle talebini arttırmıştır.
Davalı davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece davanın kısmen kabulü ile; 15.407,00 TL.'nin 5.000,00 TL.'sine 16/05/2011 tarihinden, 5.000,00 TL.'sine 24/05/2011 tarihinden, 5.000,00 TL.'sine 31/05/2011 tarihinden, 407,00 TL.'sine 06/06/2011 tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Davacı vekili eldeki dava ile dava dışı işçiye işçi alacaklarından dolayı mahkeme ilamına istinaden icra yoluyla ödeme yapıldığından davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek rücuen alacak talebinde bulunmuş, davalı davanın reddini dilemiştir. Mahkemece bilirkişi raporu hükme esas alınarak, 15.407,00 -TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporu incelendiğinde; son işveren olması nedeniyle yıllık ücretli izin alacağının tamamından davalının sorumlu olduğu şeklinde görüş bildirmiştir. İşçinin çalışmış olduğu her bir alt işveren dönemine isabet eden işçilik alacaklarından, ilgili olan alt işveren sorumlu olacağından, davalı alt işvereninin sorumluluğu da sadece kendi dönemiyle sınırlı olmalıdır. Davalının “son işveren“ olması da bu sonucu değiştirmez. Başka bir ifadeyle davalı, davacı üst işverene karşı dava dışı işçiye ödemiş olduğu yıllık ücretli izin alacağından ancak işçinin çalışmış olduğu kendi dönemleriyle sınırlı olmak üzere sorumludur. O halde mahkemece, son işveren olan davalının, yıllık ücretli izin alacağından kendi dönemine isabet eden miktar üzerinden sorumlu olduğu dikkate alınarak bilirkişiden bu doğrultuda, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli ek rapor alınıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, açıklanan hususlar göz ardı edilerek, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.
SONUÇ: 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince temyiz edilen hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 263,11 TL harcın davalıya, 233,91 TL harcın davacıya iadesine, 25/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.