(818 S. K. m. 257)
Dava: Taraflar arasındaki tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı, 18 nolu dükkanın 1986 yılında davalı AŞ. tarafından, Ç. Ticaret Kolektif Şirketine kiralandığını, şirketin 12.12.1989 tarihli protokol ile tasfiye edildiğini ve dükkanın şirket alarak ortağı olarak kendisine devir edildiğini, kira sözleşmesi ile devir yetkisi özel bir hükümle yasaklanmadığından dükkanın devrinin geçerli olduğunu, şirketin feshedilerek dükkanın kendisine devredildiğinin kiralayana bildirilmediğini, davalının kira parasını emsallerine göre fazla artırabilmek için yeniden kira sözleşmesi yapmak amacında olduğunu, önceki kira sözleşmesinin kendisi için de geçerli olduğunun tespit edilmesi halinde, ancak anlama yolu ile veya mahkemece belirlenecek miktar kadar kira parası ödeyeceğini ileri sürerek, kiracı olduğunun tespitini istemiştir.
Davalı AŞ., kira sözleşmesinin 8/4 fıkrası ile, kiralananın kısmen veya tamamen devredilmesinin yasaklandığını, şirketin devir hakkının bulunmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, dava konusu 18 nolu dükkanın kiracısının 1.1.1990 tarihinden itibaren davacı olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Davalı E. İnşaat AŞ. ile dava dışı kiracı Ç. Ticaret Kolektif Şirketi arasında düzenlenmiş bulunan 15.8.1987 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin 8/4. maddesinde, kiracının bu yeri 3. kişiye devredemeyeceği kararlaştırılmıştır. Bu nedenle davacı N. Ç.'in 5.1.1990 tarihleri arasında kira parasını yatırmış olması, kendisine kiracılık sıfatı kazandıramaz. Kaldı ki davalı E. İnşaat AŞ., Eskişehir Otagar İşletmesi Müdürlüğüne 17.4.1990 tarihinde yazdığı yazıda davacı N. Ç.'in kiracılığını o yazıda açıkladığı bazı koşullarla kabul ettiğini bildirmiştir. Bu da E. İnşaat A Ş.nin davacı N.'in kiracılığını kayıtsız ve şartsız kabul ettiği anlamını taşımamaktadır. Davacı N. Ç., davalı kiralayan E. İnşaat AŞ.nin bu koşullarını kabul etmediğine göre, taraflar arasında bir kira sözleşmesinin yapıldığının kabulüne hukuken olanak yoktur. O halde mahkemece bu yön gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile isteğin kabul edilmiş olması bozmayı gerektirir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın açıklanan nedenle davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 22.11.1994 gününde oybirliği ile karar verildi.
(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy