(818 S. K. m. 43, 44)
Dava: Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı Uğur Baran Kasırga avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu düşünüldü:
Karar: Davacı, davalılardan U. Baran'ın Ataşehir Plaza 3. blokun eski yöneticisi, diğer davalıların da yeni yönetici olduklarını, davalılardan U. Baran'ın yöneticiliği döneminde binanın bodrum katını, plaza sakinlerine yemek hizmeti vermek için kendisine sözleşme ile devrettiğini, bu yerde bir kısım dekorasyon işlemleri yapıp işyerinde kullanılmak üzere eşyalar satın aldığını, davalıların sonradan aktin yerine getirilmesini istemediklerini, yaptırdığı tespite göre alınan eşyaların tutarının 20.553.000.000TL. dekorasyon masrafının da 7.075.000.000TL. olduğunun belirlendiğini, eşyaların ikinci el değeri olan 7.045.000.000TL.nın mahsubundan sonra toplam 20.583.000.000TL. tazminat bedelinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalılar, sözleşmenin yöneticilik adına imzalandığı belirtilerek husumet itirazında da bulunmak suretiyle usulden ve esastan davanın reddini dilemişlerdir.
Mahkemece, Kat Mülkiyeti Kanununun 44 ve 24 maddeleri hükümleri de göz önünde bulundurularak, davacı ile davalılardan U. Baran tarafından apartman yöneticiliği adına imzalanan 12.11.1999 tarihli sözleşmenin yapıldığı tarihten itibaren geçersiz olduğu, geçersiz sözleşme nedeniyle yeni yönetici olan diğer davalıların zarardan sorumlu olmayacakları, sözleşmeyi imzalayan eski yönetici U. Baran'ı zarardan sorumlu olduğu kabul edilmek ve bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle 15.249.920.000TL. nın davalılardan U. Baran'dan tahsiline, diğer davalılar hakkındaki davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalı U. Baran tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Projesinde sığınak olarak gösterilen davaya konu yerin, yönetici tarafından yemekhane olarak kiraya verilebilmesi yasal olarak mümkün değildir. Bu nedenle sözleşme yapıldığı andan itibaren geçersizdir. Sözleşme tarihinde yönetici olan davalılardan U. Baran, kat maliklerinden yetki alsa bile kiraya veremeyeceği halde, bu yeri kiraya vermekle davacının zararından sorumludur. Ne var ki davacı da altında imzası bulunan sözleşmenin I. maddesinde açıkça belirtildiği gibi sözleşmeye konu yerin "sığınak" olduğunu, dolayısıyla sığınağın başka bir gaye ile kullanılamayacağını bilen veya bilmesi gereken kişi konumundadır. O nedenle zararının oluşumunda davalı ile birlikte kendisinin de müterafik kusuru vardır. Bu durumda mahkemece, BK.43 ve 44 maddeleri hükümleri de göz önünde bulundurularak, davacı için hesaplanan tazminattan davacının müterafik kusuru oranında indirim yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.
Sonuç: Yukarıda birinci bentte belirtilen nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte belirtilen nedenle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 21.1.2003 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy