(6570 S. K. Geç. m. 7) (4792 S. K. m. 19/2)
Dava: Taraflar arasındaki kira tespiti davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu düşünüldü:
Karar: Davacı 1.1.1998 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile davalıya ait taşınmazda kiracı olduklarını, 2000 yılı için kira bedelinin yıllık 775.763.500 TL. olduğunu, 4531 sayılı yasa ile kira artış oranının %10 olarak sınırlandırıldığını, buna göre artışı yaparak kira bedelini banka aracılığı ile yatırdıklarını ancak davalının bu artışı kabul etmediğini, ihtarla aradaki farkı istediğini ve kira bedelini artırmak için yeni sözleşme imzalattığını, 4531 sayılı kanundaki artış oranlarını aşmak için yapılan sözleşmenin geçersiz olduğunun tespiti ile davalının alacaklı bulunmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.
Davalı, geçerli kira sözleşmesi ile kira bedelinin belirlendiğini, kuruma ait taşınmazların kira bedelleri belirlenirken Devlet İstatistik Enstitüsünün yayınladığı TÜFE oranlarına göre artış yapıldığını savunarak davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece davalı kuruma ait taşınmazların kira bedelleri belirlenirken 3995 sayılı kanunla değişik 4792 sayılı kanunun 19/2 maddesi gereğince DİE'nün yayınladığı TEFE oranlarının uygulanması gerektiği belirtilerek 2001 yılı kira bedelinin 1.148.129, 980 TL. olarak tespitine, muarazanın bu şekilde giderilmesine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.
1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2- Davacının davalı kuruma ait taşınmazda kiracı olduğu, 2000 yılı kira bedelinin 775.763.500 TL. olarak belirlendiği, davalının kira sözleşmesindeki artış oranına dayanarak, 4531 sayılı yasanın 2001 yılı için getirdiği artış oranını aşan kira bedeli ile davacıya yeni sözleşme imzalattırdığı hususlarında uyuşmazlık bulunmamaktadır. 4531 sayılı kanun ile getirilen sınırlamayı aşılması amacıyla yapılan sözleşme geçersiz olup yeni kira dönemi itibariyle 4531 sayılı kanunun 2001 yılı için %10 artışa ilişkin hükmü yürürlükte bulunduğundan mahkemece bu orana itibar edilerek karar verilmesi gerekirken DİE'nün TEFE artış oranı esas alınarak karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
Sonuç: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm, davacının sair itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 25.1.2005 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy