(818 S. K. m. 42)
Dava: Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılar avukatı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı Gaffur Özel ile davacı vekili avukat Sema Göktürk gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
Karar: Davacı bakanlığa bağlı olarak çalışan mera fon saymanlığının 26.1.1999 günlü kararı ile 12860 litre motorine 6950 litre benzin olmak üzere toplam 3.439.049.978. TL'den akaryakıtın 2886 sayılı yasa hükümlerine göre davalı şirketten alındığını, mera komisyonunun deposu olmadığı halde ambar giriş fişi keserek tüm akaryakıtın alınmış gibi gösterildiği ve bedeli 3.439.049.978. TL'nin 28.1.1999 tarihinde davalı şirkete ödendiğini ancak akaryakıtın 1.3.1999 - 23.11.1999 arası peyderpey alındığını, bu şekilde alınan akaryakıtın parası peşin ödenmek suretiyle her bir akaryakıt alımında alınan miktar kadar ödeme yapılmayarak devleti 1.11.1999 itibariyle 1.043.309.000. TL zarara uğrattığından bahisle bu miktarın yasal faiziyle tahsilini talep etmiştir.
Davalılar, mera fon saymanlığının deposu olmadığı için akaryakıtın davalı şirket deposunda bulunduğunu, ihalede belirlenen sabit fiyatla akaryakıt sattıklarını, devleti zarara uğratmadıklarını bildirerek davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece davanın kabulüne, 1.043.309.000. TL'nin 28.1.1999 dan itibaren yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm Hüseyin Moğol dışındaki diğer davalılar tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı, davalı mera komisyonu üyelerine 2886 sayılı kanuna göre davalı şirketten 12860 litre motorinle 6950 litre benzinin toplam 3.404.658.978. TL toplam bedel karşılığı alınmasına karar verildiğini, mera komisyonunun deposu olmaması nedeniyle akaryakıtın davalı şirketin deposunda tutulduğu halde 27.1.1999 da fatura düzenlendiği, 28.1.1999 da da akaryakıtın tamamı teslim alınmış gibi ambar giriş fişi düzenleyerek devletin zarara uğratıldığı iddiası ile devletin mahrum kaldığı faiz gelirini talep etmiştir. Mahkemece bu yönde yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu davanın kısmen kabulüne karar verilmişse de, dava konusu akaryakıtın mera komisyonunca muhtelif tarihlerde kullanıldığı, ihale fiyatı üzerinden fazla ödenen miktar ya da eksik alınan litre olmadığı gibi, akaryakıt hammadde olarak yurt dışından gelmesi nedeniyle ve ülkede yaşanan enflasyon ve buna bağlı olarak Türk Lirasının değer yitirmesi karşısında, dava konusu akaryakıt davalı şirketin deposundan sabit fiyatla teslim alınması nedeniyle davacının herhangi bir zararı söz konusu değildir. Kaldı ki, Sayıştay 1. Dairesinin 912 sayılı kararında da mera komisyonu merafen saymanlığı görevlileri hakkında bu alım nedeniyle yapılan incelemede sorumluluklarını gerektirir bir eylemleri olmadığından bahisle 20.11.2001 tarihinde beraatlarına karar verilmiştir. Buna göre davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenle kararın davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine 19.10.2004 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy