(1086 S. K. m. 427)
G. Dilehasan, Z. Delihasan vekili avukat Z. Canseva ile Yapı Kredi Bankası A.Ş. vekili avukat Z. Çelik aralarındaki alacak davası hakkında İstanbul 1. Tüketici Mahkemesinden verilen 24.12.2004 gün ve 513-1642 sayılı hükmün taraflar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.
Karar
Davacılar, davalının 4822 sayılı yasanın geçici 1. maddesinin doğru uygulayamadığını belirterek borcun tespitini istemiş, davalı ödeme planında 11.126.110.953 TL. borç belirlemiş, mahkemece 10.708.664.783 TL. üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.
1- 14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL'ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davalı tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 1.000.000.000 TL yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427 maddesinin 2.fıkrası gereğince davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
2- Davacılar, Mahkeme kararının davalı tarafın temyizi üzerine HUMK.nun 433/2 maddesi uyarınca temyize cevap süresi içerisinde temyiz etmiştir. Bu temyizin geçerli olabilmesi için davalı temyizinin süresinde ve miktar yönünden incelenebilir olması gerekir. Miktar yönünden temyiz incelemesi mümkün olmayan temyiz dilekçesine karşı temyiz olarak verilen davacıların temyiz dilekçesinin de bu nedenle reddi gerekir.
Sonuç: Yukarıda 1 ve 2. bentlerde açıklanan nedenlerle her iki tarafın temyiz dilekçelerinin REDDİNE, davalının peşin harcının istek halinde iadesine, 01.12.2005 gününde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy