(4721 S. K. m. 634,706) (818 S. K. m .213) (2644 S. K. m. 26) (1512 S. K. m. 60)
Dava: Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat İsmail Özdemir gelmiş diğer taraftan gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı, yurtdışında çalıştığını, kendisinin davalı şirkete ileri bir tarihte ortak edileceğinin davalılar tarafından vaad edilmesi üzerine davalılara 190.000 DM ödediğini, ancak davalıların bu taahhütlerini yerine getirmediğini ileri sürerek 190.000 DM.ın tahsil tarihindeki kur üzerinden davalılardan tahsilini istemiştir.
Davalılar Gimpaş A.Ş. ve Nihat Sönmez, davacının davalı şirkete her hangi bir para vermediğini, 6.10.1998 tarihinde davacının dava dışı Kamil Babalar'da olan 35.000 DM: parasını davalı Nihat'ın alarak davacının kooperatif borcunu ödemek üzere diğer davalı Muhyettin Sönmez'e verdiğini savunmuş, diğer davalı Muhyettin Sönmez ise davacının ve kendisinin aynı kooperatife üye olduklarını, davacının kooperatif aidatını ödemek üzere davalı Nihat Sönmez'in getirdiği 35.000 DM ile davacının yurt dışından gönderdiği 5000 Dm olmak üzere kendisine 40.000 DM ödendiğini, bu miktardan kooperatife 17.000 DM. ödediğini, davacının kendisinde kalan 23.000 DM. alacağı bulunduğunu savunmuştur.
Mahkemece, davacının davalı şirkete para verdiğini ispat edemediği, davalı Nihat'ın da davacıdan para almadığı, davacının davalı Muhyettin'e 44.106 DM gönderdiği davalı Muhyettin'in bu paranın 16.365,6 DM.nı davacının kooperatif borcu için dava dışı konut yapı kooperatifine ödediği davalı Muhyettin'in yedinde 27.740,4 DM. bulunduğu, davacının 50.000 DM karşılığı davalı Muhyettin'e otomobil verdiğini kanıtlayamadığı gerekçesiyle davalılar Nihat Sönmez ve Gimpaş A.Ş. hakkındaki davanın reddine, 27.740.4 DM.ın faiziyle birlikte davalı Muhyettin'den tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2- Davacı bu davada, davalılara 190.000 DM ödediğini ileri sürmekte olup, aşamalardaki beyanında ise davalı Muhyettin'e 35.000 DM ile 5000 DM ödediğini, ayrıca 50.000 DM. karşılığında bir otomobil verdiğini iddia etmiştir. Davacının bu iddiasını ispat için ibraz ettiği 3.9.1998 tarihli tutanak başlıklı belgede ise, taşınmaz üzerine inşa edilecek olan ticaret merkezinin yarı payının 100.000 DM karşılığı davacıya satışının yapıldığı, paranın alındığı, belgeyi davacı ile davalı Nihat Sönmez adına diğer davalı Muhyettin'in imzaladığı anlaşılmaktadır. Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere belgenin imzalandığı tarihte davalı Muhyettin'in diğer davalı Nihat'ın vekili veya yetkili temsilcisi olduğu ispatlanamamıştır. Bu itibarla belgeyi davalı Muhyettin'in kendi adına imzaladığının kabulü zorunludur. 6.9.1998 tarihli bu belgenin arkasında da satış bedelinin 1994 model 180-c otomatik bir adet Mercedes marka oto verilerek ve 35.000 Dm.ın 21.9.1998 tarihinde dava dışı Kamil Babalar'dan alınarak ve 15.000 DM.ın davacının yapacağı havale ile ödeneceği kararlaştırılmış olup bu kararlaştırmayı da davacı ile davalı Muhyettin'in imzaladığı dosya kapsamı ve taraf beyanları ile sabittir.
Söz konusu sözleşme taşınmaz malın mülkiyetinin naklini içerdiği ve resmi şekilde yapılmadığı için MK. 634, yeni MK. 706, Borçlar Kanunun 213, Tapu Kanununun 26 ve Noterlik Kanununun 60 maddeleri uyarınca geçersizdir. Davacının davalı Muhyettin'e 44.106 DM. elden ve havale ile verdiği mahkemece benimsenmiş olup, taraflarca bu yön temyiz edilmediği için kesinleşmiştir. Taraflar arasında çözülmesi gereken ihtilaf davacının 50.000 DM. karşılığında davalı Muhyettin'e araç verip vermediği hususudur. Davalı Muhyettin davacıdan 50.000 DM veya yerine araç almadığını, Mercedes marka aracı dava dışı şahıstan satın aldığını savunmuş ve bu husus mahkemece de benimsenmiş ise de, davacının dayandığı ve imzası davalı Muhyettin tarafından inkar edilmeyen 6.9.1998 tarihli belgenin arkasında satış bedelinin bir kısmının mercedes marka araç verilerek ödeneceği kararlaştırılmış olup, davacının bu belgede verilmesi kararlaştırılan aracın mülkiyetini davalı Muhyettin'e intikal ettirdiği anlaşılmaktadır.
Her ne kadar aracın trafikte devri, dava dışı üçüncü şahıs tarafından davalı Muhyettin'e sağlanmış ise de, davalı Muhyettin'e intikali sağlanan aracın 6.9.1998 tarihli belge arkasında belirtilen otomobilin özelliklerini taşıması ve belgedeki kararlaştırma dikkate alındığında, bu aracın karalaştırılan ve geçersiz olan bu satış sözleşmesine istinaden davalı Muhyettin'e verildiği ve 50.000 DM karşılığı sayıldığının kabulü zorunludur. Esasen davalı Muhyettin'in davacıya teklif ettiği yeminde bu yöne ilişkin olup, davacı davalı Muhyettin tarafından teklif edilen yemini de eda etmiştir. Mahkemece değinilen bu hususlar gözetilerek davalı Muhyettin'in 50.000 DM:a ilişkin istek yönünden de sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken bu kalem isteğin reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.
Sonuç: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bent gereğince temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 450 YTL. duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 23.1.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy