Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ... ..., ... ve ...'nin yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair Silivri 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 18.02.2009 gün ve 2008/608 Esas, 2009/142 Karar sayılı hükümlerin Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.11.2006 gün ve 2006/213-229 sayılı Kararında ayrıntısı açıklandığı üzere CMK.nın 34/2, 231/2. ve 232/6. maddeleri gereğince kararda başvurulacak yasa yolu, süresi, mercii ve başvuru şeklinin açıkça gösterilmesi gerektiği, aksi halde aynı Kanunun 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedenlerinin oluşacağı, sanıklar ... ve ...'in yüzüne karşı 18.02.2009 tarihinde verilen kararda ise başvuru süresinin ne zaman başlayacağı hususunda "tefhiminden ve tebliğinden" denilmek suretiyle karışıklığa yol açacak şekilde bir ibare kullanılarak usul hükümlerine aykırı davranıldığı, bu itibarla adı geçen sanıklar müdafinin 02.03.2009 günlü temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulü ile sanıklar ... ve ... yönünden de temyiz incelemesinin yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;
Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,
Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesine gelince;
Mağdur ...'ın, sanık ...'a küfür etmesi nedeniyle ...'un eşi sanık ... ve arkadaşları diğer sanıklar ... ve ...'in, ...'un da içinde bulunduğu araca mağdur ...'ı alıp 2-3 km. uzağa götürerek dövmeleri biçimindeki eylemde, sanık ...'un kendisine küfür edildiğini kocasına söylemesinin ve mağduru göstermesini isteyen kocası sanık ... ve arkadaşlarının yanında bulunmasının hürriyetten yoksun bırakma suçuna katılma
olarak kabul edilemeyeceği, öbür sanıkların mağduru dövdükleri sırada engel olmaya çalışması da gözetildiğinde atılı suçtan sorumlu tutulamayacağı ve beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkumiyetine karar verilmesi,
Kanuna aykırı olduğundan, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.