KARAR
Irza geçme suçuna eksik teşebbüs ve geceleyin konut dokunulmazlığını bozma suçlarından sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan ceza verilmesine yer olmadığına dair Hınıs Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.07.2001 gün ve 1999/37 Esas, 2001/79 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Yargıtay 5 Ceza Dairesinin 23.06.2003 tarihli tevdii kararından sonra sanığa mahkeme tarafından CMUK.nın 138 maddesi gereğince müdafii tayin edildiğinden tebliğnamede bu konudaki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.
Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen sanık ... hakkında ırza geçme suçuna teşebbüsden kurulan 765 sayılı Kanunun 46. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar usul ve kanuna uygun olduğundan, yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,
Sanık hakkında geceleyin konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;
Sanığa isnat olunan suça kanun maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla 765 sayılı TCK.nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 06.09.1998’den inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle BOZULMASINA, 20.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy