Sarkıntılık suçundan sanık ... ile müessir fiil ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından sanık ...’ın yapılan yargılamaları sonunda; sanık ...’in atılı suçtan mahkûmiyetine, sanık ...’in ise konut dokunulmazlığının ihlali suçundan beraatine, müessir fiil eyleminin basit müessir fiil suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkûmiyetine dair Karapınar Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 02.03.2006 gün ve 2005/131 Esas, 2006/72 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan sanık ... müdafii ve sanık ... müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;
Anayasa Mahkemesinin, 07.10.2009 tarih ve 27369 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 sayılı kararı ile iki bin liraya kadar (iki bin dahil) para cezalarına dair hükümlerin temyiz olunamayacağına ilişkin 1412 sayılı CMUK.nun 305. maddesinin 3842 ve 5219 sayılı Kanunlar ile değişik (1) numaralı bendinin Anayasa'ya aykırı olması nedeniyle iptaline ilişkin kararı 07.10.2010 tarihi itibariyle yürürlüğe girmiş olmakla birlikte, Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki yasal düzenlemenin dikkate alınması gerektiğinden, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMUK.nun 305/1. maddesi gereğince cezanın miktarına göre kesin olan sanık ... hakkında basit müessir fiil suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün temyizi kabil olmadığından, sanık müdafiin temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin katılan sanık ... müdafiin temyiz talepleri doğrultusunda, sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmü ve sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen beraat hükmüyle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Sanık ...’e atılı konut dokunulmazlığının ihlali suçunun 765 sayılı TCK.nın 193/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına, katılan sanık ...’e yüklenilen sarkıntılık suçunun da 765 sayılı TCK.nın 421/2. maddesindeki cezasının üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi oldukları, sanık ...’in sorgusunun yapıldığı 26.08.2003 tarihinden, sanık ... için suç tarihi olan 29.07.2003 tarihinden itibaren inceleme gününe kadar bu sürelerin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 19.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.