Kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbüs suçundan sanık ...'nun yapılan yargılaması sonunda; kasten basit yaralama suçundan mahkûmiyetine dair... Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 25.11.2009 gün ve 2009/510 Esas, 2009/1386 Karar sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;
CMK.nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri gereğince hükümlerde başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve başvuru şeklinin açıkça gösterilmesi gerektiği, aksi halde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 07.11.2006 gün ve 2006/6-213 Esas, 2006/229 sayılı ilamında açıklandığı üzere; aynı Kanunun 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedenlerinin oluşacağı, sanığın yokluğunda verilen 25.11.2009 günlü hükümde ise başvuru şeklinin belirtilmemesi nedeniyle aynı Kanunun 40 ve devamı maddelerine göre temyiz süresinin geçirilmesinde sanığın kusurunun bulunmadığı ve eski hale getirme nedeninin oluştuğu nazara alınıp, hükmün kesinleşmediği anlaşıldığından, sanığın 13.01.2010 tarihli dilekçesinin süresinde verilmiş temyiz başvurusu olarak kabulüne karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine,
Ancak;
İddianame ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbüs suçundan dava açıldığı halde, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan 5237 sayılı TCK.nın 86/2, 3-a maddeleri uyarınca hüküm kurularak CMK.nın 226/2. maddesine aykırı davranılması,
Kabule göre de;
5237 sayılı Kanunda yer alan erteleme, takdiri indirim nedenleri ve 5271 sayılı CMK.nın 231. maddesinde öngörülen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmamasına ilişkin hangi yasal şartların oluşmadığı tartışılmadan mahkemece, “yasal koşulları oluşmadığından” bahisle yetersiz gerekçeye dayanılarak karar verilmesi,
Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.