Irz ve namusa tasaddide bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda üzerine atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Tavas Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 22.02.2007 gün ve 2004/211 Esas, 2007/36 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık hakkında Irz ve namusa tasaddide bulunma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;
Sanığın ırz ve namusa tasaddide bulunma suçunu işlediği kabul edildiğinden, 103/1, 43/1, 62. maddelerine temas edeceği, bu hükümler uygulanarak temel cezanın en alt sınırdan tayini, artırım ve indirimin ise en lehe oranlar üzerinde yapılması halinde dahi 765 sayılı TCK.nun açıkça sanık lehine olduğu nazara alınarak, lehe yasa uygulaması bakımından ayrı ayrı değerlendirme yapılması gerektiği gözetilmeden, gerçek içtima sonucu tayin edilen sonuç ceza miktarlarına göre karşılaştırma yapılması sonuca etkili görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.
Delillerle iddia ve savunma, duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,
Sanık hakkında reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;
Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.