Fuhuş suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...,..., ..., ... ve ...’nin yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair, Aksaray 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 12.06.2008 gün ve 2007/29 Esas, 2008/374 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar...,...,...,...,...,...,.., ve sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Mağdure ...’in aşamalardaki anlatımlarına, hakkında verilen beraat kararı temyize gelmeyen sanık ... ...’ın kolluktaki 29.08.2006 tarihli samimi ifadesine, tanık anlatımlarına, ev arama, yakalama ve el koyma tutanaklarına, mağdurelerin sanıkların evlerinde bulunmalarına ve tüm dosya içeriğine göre sanıkların fuhuş için aracılık edip yer temin ettikleri anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye katılınmamıştır.
Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nın 227/2. maddesi uyarınca hapis cezasının yanında adli para cezası tayini gerektiğinin gözetilmemesi, sanıklar...,...,... ve ...hakkında ceza tayin edilirken sonuç hapis cezasının 2 yıl 1 ay yerine 1 yıl 13 ay olarak eksik belirlenmesi, fuhuş suçunun mağdure sayısınca oluşacağı gözetilmeden zincirleme biçimde tek suçtan mahkûmiyet kararı verilmesi ve Adli sicil kayıtlarına göre sanıklar ...,...,...,...,...’un tekerrüre esas mahkûmiyetleri olduğu halde, bu sanıklar hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine hükmolunmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
TCK.nın 53/1. maddesi gereğince uygulama yapılırken aynı maddenin 3. fıkrası gözetilmeksizin, 53/1-c madde ve bendinde sayılan velâyet hakkı, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksunluğun sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,
Kanuna aykırı, sanıklar...,...,...,...,...,...,.., ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek hükümlerin bu sebepden dolayı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu cihetin yeniden yargılama yapılmaksızın düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanarak hükümlerde yer alan TCK.nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkartılarak yerlerine “sanıkların 5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili haklarından koşullu salıverilme tarihine, 53/1. maddesinde yazılı diğer haklardan 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri eleştiriler dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.