Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanıklar ... ve ...'un yapılan yargılamaları sonunda; 22.02.2005 tarihli hüküm sanıklar lehine olması nedeniyle aynen muhafazasına dair İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.09.2005 gün ve 2004/306 Esas, 2005/40 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;
Sanıklar hakkında verilen, 22.02.2005 gün, 2004/306 Esas ve 2005/40 Karar sayılı ilamı temyiz aşamasında iken 5237 sayılı TCK.nun yürürlüğe girmesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 8/2. maddesi uyarınca lehe kanun değerlendirilmesi yapılmak üzere mahkemesine iade edilmesi üzerine; mahkemece duruşma açılarak lehe kanun değerlendirilmesi yapılıp 765 sayılı TCK.nun lehe olduğunun kabul edildiği; ancak Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK.nun 34-230 ve 289/g maddeleri uyarınca sanıklar hakkında yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, kesinleşen herhangi bir karar da bulunmadığı halde, yazılı şekilde "765 sayılı kanun sanıklar lehine olduğundan sanıkların eylemleri hakkında mahkemenin vermiş olduğu 22.02.2005 gün ve 2004/306 Esas ve 2005/40 Karar sayılı hükmün sanıklar lehine olması sebebi ile, bu hükmün aynen muhafazasına" hükmedilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.