Cinsel taciz ve kişilerin huzur ve sükunu bozmak suçlarından sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Burdur Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 13.05.2008 gün ve 2007/610 Esas, 2008/344 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hükme ilişkin temyizin incelenmesinde;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 03.02.2009 gün ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı kararın da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın, maddi zarar olduğu, manevi zararı kapsamadığı ve olayda katılanın dosyaya yansıyan maddi bir zararının da bulunmadığının anlaşılması karşısında, CMK.nın 231. maddesinde öngörülen diğer koşullar incelenip değerlendirilmeden katılanın zararının giderilmemesi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin temyize gelince;
Müşteki mağdurenin 02.10.2007 günlü şikâyet tarihine göre altı aylık şikâyet süresi geçmeksizin, dosyada bulunan CD içeriğindeki kayıtlara ve dosya kapsamına göre, sanığın 10.05.2007 ve 12.05.2007 tarihleri arasında mağdureye çektiği dört adet mesajın mağdurenin anlatımları ve dosya içeriği itibarıyla, mağdureye cinsel taciz kastıyla gönderilmiş bulunduğu, sanığın ayrıca TCK.nın 123. maddesinde düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozmaya ilişkin kanıtlanan her hangi bir fiilinin bulunmadığı gözetilmeyerek, bu suçtan beraati gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,
Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.