Irza geçme ve reşit olmayan kimseyi zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Salihli Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17.11.2011 gün ve 2010/155 Esas, 2011/239 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü,
Sanık hakkında ırza geçme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
765 sayılı TCK.nın 31. maddesi uyarınca süreli şekilde kamu hizmetlerinden yasaklanma kararı verilirken, 30.06.1995 günlü, 1995/1-1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı göz önüne alınarak yasaklılık süresinin 3 yıldan fazla olamayacağı gözetilerek hüküm kurulması gerekirken, sanığın hükmedilen ceza miktarı süresince kamu hizmetlerinden yasaklanmasına karar verilmesi,
Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasında yer alan 765 sayılı TCK.nın 31. nin uygulanmasıyla ilgili kısım hükümden çıkartılarak, yerine “765 sayılı TCK.nın 31. maddesi uyarınca sanığın 3 yıl süreyle kamu hizmetlerinden yasaklanmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Sanık hakkında reşit olmayan kimseyi zorla kaçırıp alıkoyma suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;
Sanığın kolluktaki 15.02.2005 tarihli ifadesinde mağdurenin evine gelerek para istediğine ilişkin savunması ve mağdurenin kardeşi olan tanık ...’nin 16.02.2005 tarihli ifadesinde sokakta oynarken ablası olan mağdurenin para almak
için sanığın evine gittiğini, kendisinin peşinden giderek sanığın evinin kapısını çaldığında mağdurenin kapıyı açarak "sen git ben gelecem" dediğini ve oynarken ablası olan mağdurenin sanıktan aldığı para ile geldiğini söylemesi karşısında, sanığın, mağdureyi hile ile alıkoyduğuna ilişkin şüpheden uzak kesin ve inandırıcı deliller bulunmadığı ve sanığın eyleminin 765 sayılı TCK.nın 430/2. maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de;
765 sayılı TCK.nın 31. maddesi uyarınca süreli şekilde kamu hizmetlerinden yasaklanma kararı verilirken, 30.06.1995 günlü, 1995/1-1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı göz önüne alınarak yasaklılık süresinin 3 yıldan fazla olamayacağı gözetilerek hüküm kurulması gerekirken sanığın hükmedilen ceza miktarı süresince kamu hizmetlerinden yasaklanmasına karar verilmesi,
Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.