Reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan sanık ...'nın bozma üzerine yapılan yargılaması sırasında sanık ... ile mağdure Esra Solmaz'ın evlenmesi üzerine sanık hakkında lehe Kanunun olan 5237 sayılı TCK.nın 103/2, 43, 31/3, 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Ödemiş Ağır Ceza Mahkemesinin kesinleşen ve infaz aşamasında olan 15.12.2006 gün ve 2005/ 218 Esas, 2006/610 sayılı Kararının yeniden ele alınarak sanık hakkında reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan yapılan yargılama ile birleştirilmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; sanık ... hakkında Yargıtay 5. Ceza Dairesi'nin 15.10.2009 gün ve 2008/10993 Esas, 2009/11503 Karar sayılı onama ilamı ile kesinleşen ırza geçme suçundan verilen 4 yıl 2 ay hapis cezasının lehe olan 765 sayılı TCK.nın 434/1. maddesi gereğince cezasının infazının teciline, derdest olan reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan 765 sayılı TCK.nın 430/2, 55/3, maddelerinden açılan kamu davasının aynı Kanunun 434/1. maddesi gereğince teciline dair Ödemiş Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.03.2010 gün ve 2009/305 Esas, 2010/66 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü;
Sanık hakkında kesinleşen ırza geçme suçundan verilen 4 yıl 2 ay hapis cezasının lehe olan 765 sayılı TCK.nın 434/1. maddesi gereğince cezasının infazının teciline ilişkin karar, 5275 sayılı İnfaz Kanunu hükümleri gereğince itiraz kanun yoluna tâbi bulunduğundan, sanık müdafiin temyiz isteminin itiraz olarak değerlendirilip mahallinde merciince karar verilmesi gerektiği ve bu nedenle temyiz kapsamında bulunmadığı anlaşıldığından, incelemenin reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan kurulun hükümle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü;
Sanığın oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçuna ilişkin zamanaşımı yönünden sanığın lehine olan 765 sayılı TCK.nın 430/2. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç ve inceleme tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 30.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.