Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Karşıyaka 1. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 23.03.2010 gün ve 2009/1048 Esas, 2010/463 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ve müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Oluşa ve dosya içeriğine göre, 02.12.2003 tarihinde boşanan sanık ile müştekinin çocukları olan ...'nın velayetinin Karşıyaka 1. Aile Mahkemesinin 30.12.2008 gün ve 2008/537 Esas, 2008/1294 Karar sayılı hükmü ile müşteki anneye verildiği, sanık ile çocuğu arasında her ayın birinci ve üçüncü haftaları cumartesi ve pazar günleri şahsi münasebet tesisine karar verilmesine rağmen müştekinin çocuğu yaklaşık 2 aydır sanığa göstermediğinin ve sanığın bu nedenle çocuğu kaçırdığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK.nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,
Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.