Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve mala zarar verme suçlarından sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair ... Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 25.05.2010 gün ve 2009/169 Esas, 2010/271 Karar sayılı hükümlere yönelik sanığı vâki temyiz talebinin reddine dair aynı Mahkemeden verilen 29.12.2010 günlü Ek Kararın Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;
CMK.nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri gereğince hükümlerde başvurulacak yasa yolu, süresi, merci ve başvuru şeklinin açıkça gösterilmesi gerektiği, aksi halde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 07.11.2006 gün ve 2006/6-213 Esas, 2006/229 sayılı Kararında açıklandığı üzere; aynı Kanunun 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedenlerinin oluşacağı, sanığın yokluğunda verilen 29.12.2010 günlü hükümde ise “...temyizi kabil olmak üzere...” denilmek sûretiyle temyiz şekli, başvuru süresi ve başlangıcının gösterilmemesi nedeniyle aynı Kanunun 40 ve devamı maddelerine göre temyiz süresinin geçirilmesinde sanığın kusurunun bulunmadığı ve eski hale getirme nedeninin oluştuğu nazara alınıp, Ek Kararın kesinleşmediği anlaşıldığından, sanığın 15.07.2011 tarihli dilekçesinin süresinde verilmiş temyiz başvurusu olarak kabulüne karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair Ek Karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle temyiz isteminin reddine dair Ek Kararın ONANMASINA, 28.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.