MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SUÇ: Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kasten yaralama
HÜKÜM: Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair İstanbul 18. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 06.07.2017 gün ve 2017/152 Esas, 2017/267 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi
Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.
Sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi gereğince reddiyle incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Katılan mağdure vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;
Yargılama aşamasında on yaşında bulunan mağdurenin velayet hakkına sahip annesi olan müşteki ...'nun, sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçmesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı gibi mahkemece verilen katılma kararı da bu hakkı vermeyeceğinden vaki temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,
Katılan Bakanlık vekili ile sanık müdafiin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;
Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;
Hükmedilen cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin anılan hükme ilişkin temyiz istemlerinin aynı Kanunun 298. maddesi uyarınca REDDİNE,
Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesinin kararına, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Bölge Adliye Mahkemesince kabul edilen oluş ve tüm dosya kapsamına göre sanığın, olay günü kendisine emanet edilen ve kuzeni olan dört yaşındaki mağdureyi basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, yaşamını tehlikeye sokacak ve hayati fonksiyonlarını ağır (4) derecede etkileyecek nitelikte kemik kırığına neden olacak şekilde dövdüğü ve derin anal fissürler oluşacak şekilde nitelikli cinsel istismarda bulunduğu olayda, eyleme ilişkin cezanın TCK'nın 61. maddesinde öngörülen suçun işleniş şekli, mağdurenin bir süre yoğun bakımda yatarak tedavi görmesi, meydana gelen zararın ağırlığı, mağdurenin yaşı ve katılan Bakanlık vekilinin bu yönde temyiz sebepleri de gözetilerek, aynı Kanunun 3. maddesinde belirtilen orantılılık esasına göre alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Adli Tıp Kurumunun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre, mağduredeki ruh sağlığındaki bozulmanın cezada arttırım nedeni olabilmesi için eylem sonucunda mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin tespitin, on sekiz yaş altındaki çocuklarda suç tarihinden itibaren en az 6 ay, erişkinlerde ise en az 12 ay geçtikten sonra Adli Tıp Kurumunun ilgili ihtisas kurulu ya da Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23 ve 31. maddeleri gereğince usulüne uygun şekilde teşekkül ettirilmiş Yüksek Öğrenim Kurumları veya birimlerine bağlı hastanelerden rapor alınarak yapılması gerektiği gözetilmeden, 07.02.2012 tarihinde iki çocuk ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanı tarafından düzenlenen rapora dayanılarak hüküm kurulması,
İddianamede sanığın TCK'nın 103/2, 103/4, 103/6. maddeleri gereğince cezalandırılması talep edildiği halde, 103/3. maddesinin uygulanmasına yönelik usulüne uygun ek savunma hakkı verilmeden, bu maddenin uygulanması suretiyle CMK'nın 226. maddesi ihlal edilerek savunma hakkının kısıtlanması,
Kanuna aykırı, sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 21.11.2017 gün ve 2017/3128 Esas, 2017/2556 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, 09.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.