(743 S. K. m. 671)
Dava: Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 8.8.1985 gününde verilen dilekçe ile zorunlu geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 8.2.1988 günlü hükmün Yargıtay'ca incelenmesi bir kısım davalılar vekili ile davalı Haşime tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek, gereği düşünüldü:
Karar: Geçit hakkı tesisi davaları, mahkemeden yenilik doğrucu nitelikte hüküm alınmasına gerektirir
Bu tür bir davada, hükümde elde edilebilecek bir sonuç alınmasını gerektirecek biçimde ihtiyati tedbir kararı verilemez.
Daha önce verilen ihtiyati tedbir kararının belirlenen bir süre devam edeceğine dair nihai kararda bir husus yer almamış ve HUMK.nun 112. maddesi gereğince kendiliğinden kalkmıştır. Nihai hükümden sonra hakimin işi tekrar ele alarak ihtiyati tedbir kararı vermesi usul ve kanuna aykırıdır.
Taşınmazların türüne göre nihayet bir tarım aracının geçebileceği genişlik için geçit yeri verilebilir (emsaline göre 2.50-3 metre). Talep, üç metre genişlik için olmasına rağmen istek dışınada çıkılarak dört metre genişlik için davanın kabulü usule aykırıdır.
Yerel bilirkişi ile teknik bilirkişinin geçit yerinin ivazı bakımından olan beyan ve mütallaları çeliştiğinden bunun giderilmesi ve bilirkişi kuruluna taşınmaz değerinden anlayan kişinin de iştirak ettirilmesi gerekmektedir.
Sonuç: Temyiz itirazlarının yukarıda gösterilen nedenlerle kabulü ile hükmün (BOZULMASINA), temyiz harcının istek halinde iadesine, 10.10.1988 gününde oybirliği ile karar verildi. *
Full & Egal Universal Law Academy