MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi
Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 23.02.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne kısmen reddine dair verilen 10.02.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
K A R A R
Davacı Hazine, kadastro çalışmaları sırasında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak davalılar adına tescil edilen ... Köyü 101 ada 90, 23, 25, 28, 44, 33, 37, 24, 36, 38, 27, 39 ve 41 ve 121 ada 57 sayılı parsellerin mera olduğunu, özel mülkiyete konu teşkil etmeyeceğini belirterek kayıtlarının iptali ile mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmesini istemiştir.
Davalı, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, 101 ada 90, 44, 24, 36, 27, 39 ve 41 sayılı parsellerin tapusunun iptali ile mera olarak sınırlandırılmasına, 101 ada 23, 25, 28, 33, 37, 38 ve 121 ada 57 sayılı parseller yönünden davanın reddine karar verilmiştir.
Hükmü, davacı Hazine vekili red edilen parseller yönünden temyize getirmiştir.
Reddine karar verilen dava konusu taşınmazların dosyada yer alan kadastro tutanaklarında 101 ada 23, 25, 28 ve 33 sayılı parseller "çayır" niteliği ile 101 ada 37, 38 ve 121 ada 57 sayılı parsellerde "tarla" niteliği ile tespit ve tescil edildiği, bu parsellerin 101 ada 142 ve 121 ada 88 sayılı parsel olarak ve mera niteliği ile sınırlandırılan taşınmazların içerisinde kaldığı anlaşılmaktadır.
Ziraatçı bilirkişinin düzenlediği raporda 101 ada 25 ve 33 parsellerin çayır arazisi, 101 ada 23, 28, 37, 38 ve 121 ada 57 parsellerin ise hali hazırda tarım yapılmamasına rağmen tarla olarak işlevini yerine getirebileceği bildirilmiştir.
4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tarife göre çayır; taban suyunun yüksek bulunduğu veya sulanabilen yerlerde biçilmeye elverişli yem üretilen ve genellikle kuru ot üretimi için kullanan yerlerdir. Çayır nitelikli bir yerin aynı zamanda mera özelliği taşıyabileceği kuşkusuzdur. Nitekim; anılan kanunun 3. maddesi (i) bendinde çayır, mera, yaylak ve kışlak arazisinin sınırlandırmaya tabi olduğu kabul edilmiştir. Her ne kadar bir yerin çayır olması mutlak suretle zilyetlikle kazanmaya elverişli olmadığının kabulünü gerektirmez ise de bu yerin özellikleri ve kullanma biçimi, özellikle de taşınmazın mera niteliği ile sınırlandırılan parsel içinde kalması mera bütünlüğünü bozacağından o yerin meradan açıldığını ve zilyetlikle kazanılamayacak yerlerden olduğunu gösterebilir. Meranın uzun süre tarım arazisi olarak kullanılması da mera niteliğinin kaybına neden olmaz. Bu nedenle bu konuda yapılan inceleme ve araştırma ile bilirkişi raporu yetersizdir.
Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; taşınmazların mera parselleri içerisinde kaldığı gözetilerek reddine karar verilen taşınmazların ve çevre parsellerin toprak yapısı incelenmeli ve karşılaştırılmalı, mera parselinin bütünlüğünü bozup bozmadığı, meradan açma olup olmadığı yerinde yeniden keşif yaparak incelemek, konusunda uzman olan bilirkişilerden bu konuda ayrıntılı ve gerekçeli rapor almak ve sonucuna uygun bir hüküm kurmak olmalıdır.
Eksik inceleme ve araştırmayla davanın yazılı olduğu şekilde kısmen reddine karar verilmesi gerektiğinden karar bozulmalıdır.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.10.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.