MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi
Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 24.04.2009 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.02.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
K A R A R
Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayalı geçit irtifakı tesisi istemine ilişkindir.
Davalılar davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, “davanın kabulüne” karar verilmiştir.
Hükmü, davalılar temyiz etmiştir.
Mahkemece yargılamanın bitirildiği 11.02.2011 tarihli celse zaptına yazılan kısa kararda “Karataş İlçesi Hakkıbey Köyü 513 numaralı parselin davacı ... lehine geçit hakkının verilmesine” şeklinde hüküm kurulmuş, sonradan yazılan gerekçeli kararın hüküm sonucunda ise “davacının davasının kabulüne” şeklinde hüküm tesis edilmiştir.
Görülüyor ki, kısa kararla gerekçeli kararda kurulan hüküm fıkraları çelişkilidir. 10.04.1992 tarihli ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni sayılmıştır.
Diğer taraftan, HUMK’nun 388 ve 389. maddelerinde verilen kararda iki tarafa yüklenen hak ve borçların hiçbir tereddüt gerektirmeyecek şekilde açıkça yazılması ilkesi benimsenmiştir. Başka bir ifade ile hüküm daima infaza elverişli olacak biçimde kurulmalıdır. Somut olayda ise, ne kısa kararla kurulan ne de gerekçeli kararın hüküm sonucunda gösterilen hüküm infaza elverişli değildir. Bu yönü ile de usul ve yasaya aykırı olduğundan, kararın bozulması gerekmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek bulunmadığına, peşin yatırılan harcı iadesine, 24.05.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy