MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi
Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.01.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 22.11.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: K A R A R
Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.
Davalı ..., ..., ..., ..., ... ve ... davanın reddini savunmuş, diğer davalılar duruşmalara katılmamış ve cevap dilekçesi vermemişlerdir.
Mahkemece, 494 parsel sayılı taşınmaz yararına 495 parsel sayılı taşınmazdan hükmen geçit irtifakı kurulduğu ve davacının dava açmakta hukuki yararının bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.
Karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı 499 parsel sayılı taşınmazda tam, 494 parsel sayılı taşınmazda ise davalılar ile paydaş olduğunu ileri sürerek, her iki taşınmaz yararına 495 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını istemiştir. Gerçekten, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1972/889 E. 1973/226 K. sayılı ilamı ile 494 parsel sayılı taşınmaz yararına geçit hakkı kurulmuş ve bu hak tapuya tescil edilmiş ise de 499 parsel sayılı taşınmaz yararına kurulmuş bir geçit irtifakı bulunmadığından davacının dava açmada hukuki yararı bulunmaktadır.
Mahkemece, taraf delilleri değerlendirilerek fedakârlığın denkleştirilmesi ilkesi de gözetilmek suretiyle 499 parsel sayılı taşınmazın da genel yola ulaşımını sağlayan kesintisiz geçit hakkı kurulması gerekirken davanın reddi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.
SONUÇ: Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 25.01.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.