MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi
Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 07.11.2012 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.03.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
_ K A R A R _
Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.
Davacı vekili, müvekkili ...'in 157 ada 97 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, davacıya ait parselin yola bağlantısının bulunmadığını ve yola ihtiyacı olduğunu, en uygun alternatifin davalı ...'e ait 157 ada 101 parsel sayılı taşınmaz ile davalı ...'ye ait 157 ada 96 parsel sayılı taşınmazlar olduğunu, yol olarak kullanmak üzere TMK'nın 747. maddesi gereğince davacıya ait parsel lehine geçit hakkı kurulmasına karar verilmesini istemiştir.
Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.
Mahkemece, davanın kabulü ile davacıya ait 157 ada 97 parsel sayılı taşınmaz lehine, davalı ...'e ait 157 ada 101 parsel sayılı taşınmaz aleyhine geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.
Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.
Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.
Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.
Bu tür davalarda uygulanan fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi gereğince en uygun seçenekten geçit kurulması gerekir.
Somut olaya gelince; aleyhine geçit kurulan 157 ada 101 sayılı parselin zaten dar olan eni, bu taşınınmazdan geçit kurulduğu takdirde daha çok daralacak ve ekonomik kullanım bütünlüğü bozulacaktır.
Dosya içerisindeki pafta sureti ve fen bilirkişinin 25.11.2013 tarihli bilirkişi raporunun ekindeki krokiden de anlaşıldığı üzere, lehine geçit hakkı istenen 157 ada 97 parsel sayılı taşınmaza komşu olan 157 ada 92 ve 157 ada 104 parsel sayılı taşınmazlardan geçit kurulması halinde ise bu taşınmazların daha az etkilenecekleri açıktır.
Bu itibarla mahkemece, öncelikle geçit hakkının 157 ada 92 ve 157 ada 104 parsel sayılı taşınmazlardan, mümkün olmadığı takdirde bu parsellerin ortak sınırından geçit kurulup kurulamayacağı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, 157 ada 101 parsel sayılı taşınmazın aleyhine ekonomik kullanım bütünlüğünü bozacak şekilde geçit hakkı tesisi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.01.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.