(743 S. K. m. 671) (4721 S. K. m. 747)
Dava: Davacı İbrahim K. vekili tarafından, davalılar aleyhine 1.3.1995 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 5.11.1997 günlü hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
Karar: Dava, geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Bu tür davalarda, genel yola çıkmak için yeterli yolu bulunmayan taşınmaz maliki, komşulardan kendisine bedeli karşılığı uygun bir yerin yol olarak bırakılmasını ister. Her iki tarafın menfaati de gözetilerek en az zarar gören taşınmaz üzerinden, lehine geçit kurulacak taşınmazın niteliği de dikkate alınarak emsaline göre 2,5-3 metre genişliğinde yola kadar kesintisiz kurulur.
Somut olayda, davacı 11 parsel sayılı taşınmazı için 12 parsel sayılı taşınmazdan geçit istemiştir. Mahkemece davacının bahçesinin bakımını daha önce nasıl yapıyorsa o şekilde yapabileceği, uzun zamandır kullandığı yolu kullanabileceği gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir. Pafta üzerinde davacının taşınmazı yola cepheli gözükmemektedir, sınırdaki derenin ise ne şekilde yol olarak kullanılabileceği gerek bilirkişi raporundan gerekse kararın gerekçesinden anlaşılamamaktadır. Mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda inceleme yapılarak derenin davacının yol ihtiyacını karşılayıp karşılamadığı açıkça belirlendikten sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olarak yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.
Sonuç: Yukarıda yazılı nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana geri verilmesine 29.06.1998 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy