(743 S. K. m. 671)
Dava: Davacı vekili tarafında, davalılar aleyhine 17.10.1996 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 9.9.1999 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Emine vekili tarafandan istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisideki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
Karar: Davacı, maliki olduğu 119 ada 4 sayılı parseline davalılar ait 119 ada 3, 5 ve 11 sayılı parsellerden geçit hakkı istemiş. Mahkemece, yapılan keşif sonucu dava dışı 139 ada 1 sayılı parselden geçecek yolun daha uygun olduğu anlaşılınca bu parsel maliki aleyhine açılan dava eldeki dava ile birleştirilmiştir.
Mahkemece, 119 ada ve 11 sayılı parsellerden geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.
Hükmü, davacı vekili ilek daval 119 ada 11 sayılı parsel malik Emine vekili temyize getirmiştir.
Medeni Kanunun 671. maddesi "tariki amme çıkmak içi kafi bir yolu bulunmayan gayrimenkul ashibi tam bir ivaz mukabilinde komşularından kendisine geçmek için münesip bir yerin terkini talep edebilir. Bu hak mülklerin ve onlara giden yolların evvelki hallerine göre bu yolun nereden geçmesi lazım geliyorsa oranın malikine ve icabında bu yolun açılmasından en az mutazarır olan kimseye krşı kullanılır, Bu yolun tayininde iki tarafı menfaatleri gözetilir." hükmünü içermektedir.
Geçit hakları kurulurken tarafların yarar ver zarar dengesi, fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesine göre belirlenmeli; genel yola çıkmak için davacının ihtiyacını karşılayacak birden fazla seçenek varsa, mutlaka ona en yararıl e en az masraflı olaak yerden değil, geçit hakkı vermekle yükümlü olanlardan da en az zarar grecek olanın veya olanların da durumu dikkate alınarak ulaşılacak sonuca göre bu ihtiyaç karşılanmalıdır.
Somut olayda: Mahkemece alınan 30.4.1999 tarihli fen ilirkişi raporunda en az zarar görecek ve en uygun parselin 119 ada 7 sayılı parsel olduğu belirlindeği, halde, davacının kötüye en yakın ve parseline en yaraıl geçitin 119 ada 5 ve 11 sayılı parseller olduğu gerekçesi ile bu parsellerden geçit hakkı kurulması yerinde görülmemiştir.
Kabule göre de; hükmedilen geçit bedeline faiz işletilmesi doğru bulunmamışdır.
Sonuç: Yukarıda yazılı nedenlerle; davacı ve davalı vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (BOZULMASINA), istek halinde temyiz harcının yatıranlara iadesine, 7.12.1999 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy