(743 S. K. m. 671)
Dava ve Karar: Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.2.2000 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12.4.2001 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
KARAR
Dava, Medeni Kanunun 671.maddesi uyarınca geçit hakkı verilmesi istemine ilişkindir. Anılan madde hükmüne göre; umumi yola çıkmak için yeterli bir yolu bulunmayan gayrimenkul sahipleri tam bir ivaz mukabilinde komşularından kendisine geçmek için münasip bir yerin terkini talep edebilir. Maddenin kenar başlığının adı "lüzumlu geçit" hakkıdır. Yani bu tür davaları ancak yola gereksinimi olan yani hiç yolu bulunmayan ya da yeterli yolu olmayan taşınmaz malikleri açabilirler.
Davacı taşınmazının batısındaki 105 sayılı parselin mera olarak sınırlandırıldığı anlaşılmaktadır. Davacı, kuzeydeki davalı adına kayıtlı 137 ve 138 parsel sayılı taşınmazlar üzerinden geçit kurulmasını talep etmektedir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki özel mülkiyete konu olamayacak orman ve meradan geçit tesisine karar verilemez ise de davacının batıdaki genel yola ulaşmak için başkaları gibi mera vasıflı taşınmazdan gelip geçme imkanı vardır. Bu itibarla davacı taşınmazı lehine zorunlu geçit hakkı tesisi koşulları oluşmadığından davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 4.10.2001 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)