(743 S. K. m.671)
Dava: Davacılar tarafından, davalı aleyhine 24.4.2000 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 5.6.2001 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
Karar: Dava, geçit hakkı tesisine ilişkindir. Davacılar adına kayıtlı 656 ve 662 parsel sayılı her iki taşınmaz lehine, davalı adına kayıtlı 654 sayılı parsel aleyhine geçit kurulmasına karar verilmiş, davalı hükmü temyize getirmiştir.
Dosya kapsamına, toplanan delillere göre davalının aşağıda belirtilen hususlar dışındaki temyiz itirazları yerine görülmemiştir. Ancak aşağıda gösterilen nedenlerle, hükmün bozulması gerekmiştir.
1- Medeni Kanunun 671.maddesi gereğince geçit hakkı kurulurken lehine geçit tesis edilen taşınmazın umumi yola kadar bağlantısının kesilmemesi gerekir. Mahkemece dava kabul edilmiş ancak 662 sayılı parsel lehine kurulan geçit hakkı ile umumi yola tam olarak bağlantı sağlanamamıştır. Bu nedenle 662 parsel sayılı taşınmazdan güneydeki yola kesintisiz olarak ulaşımın sağlanabilmesi için davacılar adına ayrı ayrı kayıtlı olan 662 ve 656 sayılı parseller arasında akdi olarak tapudan veya eldeki dava ile, gerekirse dava dışı 653 sayılı parselin konumu da değerlendirilmek suretiyle uygun yerden geçit kurularak yukarıda izah edilen noksanlığın giderilmemesi,
2- Dosya içerisindeki 27.11.2000 tarihli bilirkişi raporu ve krokisine göre tesis edilen geçitin Akşehir- Isparta karayoluna bağlandığı anlaşılmaktadır. Erişme Kontrollü Karayolları Kanununun 3.maddesine göre;
bu tür karayollarına bağlantılar Karayolları Genel Müdürlüğünün uygun gördüğü yerlerden ve uygun gördüğü şekillerde yapılabilir. Bu nedenle, bağlantının kurulduğu karayolunun niteliğinin araştırılması, erişme kontrollü karayolu ise anılan yasa, değil ise karayollarına ait diğer mevzuat çerçevesinde böyle bir bağlantının kurulmasının sakıncaları olup olmadığının tartışılması, gerekli görülür ise karayolları trafik uzmanlarından oluşturulacak bilirkişi kurulunun düşüncelerinden yararlanılarak varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken belirtilen hususların düşünülmemesi doğru görülmemiştir.
SONUÇ. Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 15.11.2001 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy