(4721 S. K. m. 747)
Dava: Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 4.7.2003 tarihinde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 25.1.2005 tarihli hükmün Yargıtay'ca tetkiki davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
Karar: Dava, Türk Medeni Yasası'nın 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Bu tür davalarda amaç; genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa da mevcut yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazların genel yola bağlantısını sağlamaktır. Somut olayda, davacının mutlak geçit ihtiyacı da olduğu açıktır. Dava dilekçesindeki anlatımlarda geçit kurulması talebine yöneliktir. Davacı vekilinin 12.10.2004 tarihli duruşma tutanağına geçirilen sözleri ile davacının geçite neden ihtiyaç duyduğunu ve istediği geçidin niteliğini mahkemeye açıklamaya çalıştığı görülmektedir. Bu beyana başka türlü bir anlam vermek veya bu beyanı geçit hakkı kurulması davasından vazgeçmek biçiminde anlamak olanaklı değildir. Mahkemece toplanan deliller doğrultusunda istemin değerlendirilerek sonucuna uygun hüküm kurulması gerekirken davanın yazılı olduğu biçimde reddi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarda açıklanan nedenlerle, kararın BOZULMASINA, peşin harcın istem halinde yatırana iadesine, 08.02.2006 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy