(4721 S. K. m. 747)
Dava: Davacı tarafından, davalı aleyhine 20.10.2005 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 6.4.2006 günlü hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
Karar: Dava, Türk Medeni Kanunu'nun 747 (önceki Medeni Kanunu'nun 671.) maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine mutlak geçit ihtiyaç veya geçit yoksunluğu, ikincisine de nisbi geçit ihtiyacı ya da geçit yetersizliği denilmektedir.
Yukarıda söylenildiği gibi, geçit hakkı tanınmasıyla yola bağlantısı olmayan veya mevcut yolla ihtiyacı karşılanmayan taşınmazın genel yolla bağlantısı sağlanır. Burada davacının subjektif arzususun önemi yoktur.
Somut olaya gelince;
Davacı 2 parsel sayılı taşınmazının anayola çıkışının olmadığından bahisle davalı idareye ait 1 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını talep etmiştir.
Davalı idare vekili davacının başka bir yerden ana yola çıkışının olup olmadığının araştırılması gerektiğini ve reddini savunmuştur.
Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, davacıya ait 2 parsel sayılı taşınmaz lehine davalıya ait 1 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasına karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosya içerisindeki kadastro paftası ve bilirkişi raporuna göre davacıya ait 2 parsel sayılı taşınmazın batısından anayola sınırının olduğu, buna göre genel yola bağlantısı bulunan davacının geçit ihtiyacında olmadığı anlaşılmaktadır. Açıklanan bu nedenlerle davanın reddi gerekirken somut olaya uygun düşmeyen gerekçe ile kabulü doğru görülmediğinden karar bozulmalıdır.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 12.06.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy